چرا روان کننده ها به مواد افزودنی نیاز دارند؟

اهمیت افزودنی ها در روان کننده ها: مروری بر افزودنی های روان کننده.

روغن روان کننده به طور کلی از دو بخش تشکیل شده است:روغن پایهوافزودنی. روغن پایه جزء اصلی روغن روانکار است و خواص اساسی روغن روانکار را تعیین می‌کند، افزودنی‌ها می‌توانند کمبودهای روغن پایه را جبران کرده و عملکرد آن را بهبود بخشند، برخی خواص جدید به ارمغان می‌آورند و بخش مهمی از روغن روان‌کار هستند.

روغن پایه روانکاری عمدتا به دو دسته تقسیم می شودروغن پایه معدنی, روغن پایه مصنوعی، وروغن پایه بیولوژیکی. روغن های پایه معدنی به طور گسترده در مقادیر زیاد (بیش از 95 درصد) استفاده می شوند.

روغن پایه روغن معدنی از نفت خام تصفیه می شود. فرآیندهای اصلی روانکاری روغن پایه عبارتند از تقطیر در اتمسفر و خلاء، آسفالت زدایی با حلال، تصفیه با حلال، موم زدایی با حلال و خاک رس یا تصفیه آبی. در سال 1995، چین استاندارد فعلی روغن پایه روانکاری را اصلاح کرد، عمدتاً روش طبقه بندی را اصلاح کرد و دو استاندارد روغن پایه ویژه برای پالایش نقطه پایین و عمیق اضافه کرد. برای روغن روانکار معدنی، مهمترین نکته انتخاب بهترین روغن خام است.

طبقه بندی API روغن های پایه روان کننده

موسسه نفت آمریکا (API) روغن های پایه مورد استفاده در روغن های روان کننده موتورهای احتراق داخلی را با توجه به محتوای هیدروکربن اشباع، محتوای گوگرد و شاخص ویسکوزیته به 5 دسته تقسیم می کند و در سراسر جهان شناخته شده است.

افزودنی روان کنندهجوهر روان کننده های مدرن است. انتخاب مناسب و افزودن معقول می تواند خواص فیزیکی و شیمیایی آن را بهبود بخشد، خواص ویژه جدیدی به روغن روان کننده ببخشد یا عملکرد اصلی آن را برای برآوردن نیازهای بالاتر تقویت کند. با توجه به کیفیت و عملکرد مورد نیاز روغن روانکار، انتخاب دقیق، تعادل دقیق و تخصیص معقول مواد افزودنی کلید تضمین کیفیت روغن روانکار است. افزودنی های رایج هستندبهبود دهنده های شاخص ویسکوزیته, داروهای کاهش دهنده نقطه ریزش, آنتی اکسیدان ها, پراکنده کننده ها, اصلاح کننده های اصطکاک, افزودنی های روغنی, افزودنی های فشار شدید, افزودنی های ضد کف, غیر فعال کننده فلز, امولسیفایرها, دمولسیفایرها, افزودنی های آنتی اکسیدانی، عوامل ضد خوردگی و غیره

طبقه بندی و عملکرد افزودنی های روان کننده رایج